Infekcje dróg moczowych u devonów

Każdy prawdziwy sympatyk i wielbiciel miałczących czworonogów wie, że układ moczowy kotów to struktura nader delikatna. Jeśli posiadamy kota rasy Devon Rex musimy mieć świadomość, że nie wolno lekceważyć żadnych objawów ze strony układu moczowego pupila. Przeczytaj – jakie choroby układu moczowego mogą wystąpić u devonów oraz innych kotów i jak należy je leczyć.

 

Układ moczowy kotów składa się z: pary nerek i moczowodów, pęcherza moczowego oraz cewki moczowej. Każdy z tych odcinków jest narażony na infekcje i choroby (np. stany zapalne, zatkanie kamieniem moczowym, nowotwory, urazy). Bez względu na charakter, choroby układu moczowego u kotów, w tym devonów, zawsze są groźne i powinny być właściwie zdiagnozowane oraz leczone. Przy podejrzeniu nawet błahej infekcji, należy wykonać badania krwi i moczu zwierzęcia. Zaleca się też, aby każdego, nawet zdrowo wyglądającego kota, co jakiś czas profilaktycznie poddawać takim badaniom. Wiele chorób nerek jest bowiem wyleczalnych, jeśli wykryje się je odpowiednio wcześnie. Jeśli więc masz eleganckiego devona, to dbaj o niego pod każdym względem!

U devonów oraz wszystkich innych kotów nie wolno lekceważyć żadnych objawów ze strony układu moczowego, takich jak: nagłe zwiększenie lub zmniejszenie ilości wydalanego moczu, nieuzasadniona zmiana jego zabarwienia lub zapachu, problemy z oddawaniem moczu lub oddawanie moczu w dziwnych miejscach poza kuwetą (kuweta kojarzy się z oddawaniem moczu, a jeśli kot odczuwa przy tym ból, to szuka miejsc nie kojarzących się mu z sikaniem), obecność w moczu nawet śladowych ilości krwi lub pasemek śluzu. Także ospałość, biegunki, utrata masy ciała lub nawet owrzodzenie dziąseł – mogą sygnalizować problemy z układem moczowym. Objawy te występują u wszystkich ras kotów, w tym również u devonów. Dotknąć to może oczywiście również nasze zwykłe, nierasowe „dachowce”.

Do głównych chorób układu moczowego u kotów, w tym devonów, należą: zapalenie pęcherza moczowego, ostra lub przewlekła niewydolność nerek, nowotwory nerek i pęcherza moczowego, syndrom urologiczny kotów, wrodzona torbielowatość nerek.

Zapalenie pęcherza moczowego to jedna z najpopularniejszych chorób układu moczowego u kotów, w tym również devonów. Najczęstszą jej przyczyną są infekcyjne, bakteryjne stany zapalne, rzadziej piasek i kamienie moczowe (drażniąc wyściółkę pęcherza powodują stan zapalny). Częściej chorują kotki, ponieważ mają krótszą niż u samców cewkę moczową. Leczeniem jest głównie antybiotykoterapia. Zaniedbanie tej choroby prowadzi do powikłań i skłonności do nawrotów.

Ostra niewydolność nerek ma nagły i gwałtowny przebieg, zwykle kończy się śmiercią zwierzęcia, bez względu na rasę kota. Najczęstszą przyczyną są różne zatrucia (np. gdy kot spożyje niechcący jakąś trującą substancję), czasem infekcje bakteryjne (np. zaniedbane zapalenie pęcherza). Nerki gwałtownie tracą wtedy zdolność do pracy, w organizmie rośnie poziom azotu (normalnie na bieżąco usuwanego z krwi przez nerki i wydalanego z moczem) oraz innych toksycznych dla organizmu produktów przemiany materii. Leczenie i rokowania są poważne, jednak wystarczająco szybko podjęte mogą uratować kotu życie. Formą bardziej uciążliwą jest przewlekła niewydolność nerek. Jednak tu zwykle trudno wskazać konkretną przyczynę, szczególnie u kotów młodych. Mogą to być częste infekcje, długotrwałe ale nieznaczne podtruwanie się jakimś środkiem chemicznym, skłonności genetyczne, pozostałość po ostrej niewydolności nerek, lub postępujący stopniowo spadek wydolności nerek u kotów starszych (ponad 12 letnich). Wymagana jest dieta nerkowa zawierająca mniejszą ilość białka i fosforu, co ogranicza ilość powstającego w przemianie materii mocznika. Powstrzymanie a raczej spowolnienie tego procesu jest możliwe tylko na jakiś czas, gdy uszkodzenie nie jest zbyt duże a przyczyna zostanie wyeliminowana. W stadiach zaawansowanych, na skutek zaniku produkcji przez nerki hormonu erytropoetyny, może dochodzić do redukcji produkcji krwinek czerwonych i anemii. Devony z problemami nerkowymi wymagają więc nie tylko leczenia i stałej kontroli lekarskiej, ale również odpowiedniego rodzaju karmy (nie powinno się podawać im zwykłego jedzenia dla kotów).

Nowotwory nerek mogą pojawić się na jednej nerce i stąd dawać przerzuty, atakując obie nerki. Rokowania są dosyć dobre, gdy nowotwór zostanie wcześnie wykryty i jest tylko na jednej nerce. Przy braku przerzutów, metodą leczenia jest zabieg chirurgiczny usunięcia chorej nerki. Pozostała nerka przejmie jej zadania. W innym przypadku (przerzuty, zaatakowane obie nerki) rokowania są niepomyślne. Guzy nerek dają objawy podobne, jak przy przewlekłej niewydolności. Należy mieć świadomość, że przy podejrzeniu nowotworu konieczne jest kompleksowe badanie kota, włącznie z badaniem krwi i USG. Nowotwory mogą wystąpić u wszystkich ras kotów, w tym również u devonów oraz u zwykłych, nierasowych „dachowców”.

Syndrom urologiczny kotów (SUK) to schorzenie charakterystyczne zwykle u samców kotów rasowych i nierasowych. Przyczyn SUK jest wiele i często trudno je określić, potencjalnie są to: infekcje pęcherza moczowego, wirusy, skłonności genetyczne, ciągły dostęp do pożywienia (co zobojętnia kwaśne pH moczu i prowadzi do powstawania złogów), zbyt mała ilość ruchu, nadmiar magnezu w karmie, zbyt mała ilość płynów, co ogranicza wypłukiwanie złogów z moczem. W efekcie dochodzi do zatkania cewki moczowej. Wymaga to badania moczu i zmiany diety, z zastosowaniem specjalistycznych karm dla kotów z SUK, lub preparatów w formie dodatków do zwykłych karm. W skrajnych przypadkach konieczny jest zabieg operacyjny.

Wrodzona torbielowatość nerek atakuje gł. młode koty (wszystkich ras oraz nierasowe) i ujawnia się bardzo wcześnie, czasem już u kilkutygodniowych kociąt. Nieleczona i w porę niewykryta prowadzi do uszkodzenia oraz niewydolności nerek, a w efekcie nawet do śmierci. Choroba ta najczęściej ma charakter dziedziczny i występuje u blisko spokrewnionych osobników, ze szczególnym uwzględnieniem rasy perskiej, choć chorują na nią również i devony. W nerkach chorych zwierząt tworzą się wtedy torbiele wypełnione płynem. Od nasilenia zmian i faktu, czy została zaatakowana tylko jedna nerka, czy też obie – zależy czasokres życia zwierzęcia. Rozrastające się torbiele niszczą bowiem miąższ nerek, a gdy pękają, powodują blizny uniemożliwiające normalne funkcjonowanie zdrowych komórek nerkowych i niewydolność nerek. Objawy są podobne jak przy przewlekłej niewydolności nerek. W diagnozowaniu tego schorzenia konieczne jest USG i zdjęcie RTG. Każdy właściciel devona, czy innego kota musi mieć również świadomość, że choroba jest ciężka do leczenia i niestety często śmiertelna.

Zapobieganie chorobom nerek u kotów (w tym devonów) polega na niedopuszczaniu by zwierzak siadał na zimnych parapetach lub w przeciągu. Bardzo łatwo może to bowiem powodować wychłodzenie organizmu oraz zapalne pęcherza moczowego lub nerek. Do chorób układu moczowego u kotów często dochodzi też w wyniku ich nieprawidłowego żywienia. Warto więc wiedzieć, co grozi kotu i jak można temu przeciwdziałać, np. stosując odpowiednią dietę i wspomaganie suplementacyjne organizmu. Wskazane jest też systematyczne badanie krwi i moczu. Warto też wiedzieć, że wykluczenie bądź potwierdzenie choroby następuje także za pomocą badania USG, najlepiej popartego dodatkowo wykonaniem prześwietlenia RTG kota. Jeśli masz eleganckiego devona – dbaj o to, by wszystkie miejsca w którym pupil uwielbia przesiadywać, w tym szczególnie chłodne parapety i kamienne posadzki, były odpowiednio ocieplone (np. wyłożone kocykiem).

 

                                                                                                                                    Z kocim pozdrowieniem

                                                                                                                                        Marta Grzywacz